Bu sorun birinci kere 1966 yılında Avusturya-Kanadalı matematikçi Leo Moser tarafından ortaya atılmıştı. Soru kolay görünse de yıllarca matematikçilerin başını meşgul etti: 1 ünite genişliğindeki bir koridorda, L biçimindeki bir köşeden geçebilecek en büyük iki boyutlu koltuğun boyutu ne olmalı?
1968’de İngiliz matematikçi John Hammersley, dizaynında yarım daire ve bir kareyi birleştirerek 2.2074 ünitelik bir tahlil bulmuştu. Hammersly ayrıyeten tasarım için bir üst hudut belirledi; 2,8284’ten büyük hiçbir şey geçemezdi.
1992 yılında Rutgers Üniversitesi’nden Joseph Gerver, Hammersley’in dizaynını geliştirerek yuvarlak kenarlarla daha uygun bir tahlil sundu ve 2.2195 ünitelik bir koltuğun bu sorunun en güzel tahlili olduğunu önerdi. Fakat bu tahlilin genel geçer bir delili hâlâ eksikti.
2018’de Santa Fe Enstitüsü’nden Yoav Kallus ve Kaliforniya Üniversitesi’nden Dan Romik, bilgisayar dayanaklı bir prosedürle bu kıymetin biraz daha üst çıkabileceğini öne sürdüler. Lakin kesin delil hala ortaya konulamamıştı.
Son olarak Ineon Baek, “injective function” ismi verilen bir matematiksel usulü kullanarak Gerver’in tahlilini sonlandırdı ve 2.2195 ünitenin L halindeki koridordan geçebilecek en büyük koltuk alanı olduğunu matematiksel olarak ispatladı.
Baek’in çalışması şimdi hakem değerlendirmesinden geçmemiş olsa da, tahlil matematik topluluğunda büyük heyecan yarattı. Bu tarihi sonuç, 60 yıldır süren tartışmayı sonlandırarak koltuk taşıma sıkıntısına kesin bir tahlil getirdi.
Ancak matematikçiler uyarıyor: Şayet bir köşeyi daha dönmeniz gerekiyorsa, “Romik’in iki taraflı koltuğu” en yeterli alternatif olabilir. IKEA’da Gimli’nin mutfak masasının yanında bulabilirsiniz!
